no visor da cámara
de alguén sentado
na fila de diante
a silueta da pianista
sobre fondo ocre

a beleza nace
ao intuír o encadre

o resto é técnica
ou mecánica

reproduzo o xesto
a intención

pero o impulso é van

non vou conseguir
a fotografía

* * *

a cociña en penumbra

a contraluz
a silueta de alguén
nunha cadeira

as mans superpostas na mesa
a fronte pousada nas mans

non é posible saber
se dorme
ou só pensa ou
deixa correr o tempo en branco

corte

agora está nun deserto

até onde chega a vista
ao seu redor espállase
o nada

os planos son longos pero
a intervalos
o rostro ocupa
toda a pantalla

observa

a perspectiva transmite
calma

pero os primeiros planos
deixan intuír
unha axitación fugaz

corte

a cámara volve situar
a silueta na cociña

abre os ollos

sabe que non acougará
nin sequera
no espazo amplo do pensamento

* * *

deteste diante
dun pequeno bosque
e concéntraste no brión
que medra nas cortizas

observas pola fiestra
dúas violetas
ao pé dun castiñeiro

e aínda que non teñen flores
recoñeces
as pólas novas
que naceron este ano

sorpréndeste cun matiz
da luz do sol que penetra entre as follas

nesa forma oriental
de ollar arredor
de centrarse nos detalles
está a lírica

na conciencia do ineludíbel das mudanzas
a dor

* * *

miro na pantalla
unha fotografía

os recordos son
como as bólas
na árbore de nadal

dan brillo á follaxe escura
do esquecemento
pero rompen se caen
na baldosa fría

a lembranza non está no pasado

é un verso
na paisaxe do cotián