pola estación suceden / unhas poucas figuras silandeiras

é enorme e fría

noutro tempo / os trens chegaban ateigados e todo era / un continuo balbordo

agora / antes do labirinto da cidade / o viaxeiro mergúllase nun outro / de liñas rectas

lembra o relato de borges e sabe / que aínda non está perdido

* * *

non hai sensación de abandono

a estación quedou de súpeto / ancorada no esquecemento

coma se unha traxedia imprevista / provocase a fuxida / e o edificio ficase inmóbil

unha fotografía / xusto antes do abismo

recollidos os restos / abonda un empregado da limpeza / que percorre a sala cunha vasoira / coa convicción dun conservador de museo

dun sancristán